Klient-serwer
W czystej postaci ta architektura charakteryzuje się tym, że żadna stacja robocza nie będzie nigdy i w żadnych okolicznościach korzystać z jakichkolwiek zasobów innych stacji roboczych pracujących w danej sieci. Kropka, koniec. Wszystko polega tu na wykorzystaniu wydzielonych serwerów przystosowanych do obsługiwania stacji pod różnymi względami: serwownie plików, połączenia WAN/Internetowe, zdalny dostęp, uwierzytelnianie itd. Innymi słowy każda stacja widzi jedynie serwer, a nigdy inne stacje.
Ten model jest bardzo użyteczny dla dużych organizacji, w których zasoby muszą być wydajnie wykorzystane i zarządzane. Klienci korzystają tu w dużej mierze z oprogramowania zmagazynowanego na twardym dysku serwera, a nie na ich lokalnych twardych dyskach. Jeśli stacja robocza któregoś z użytkowników ulegnie awarii, stosunkowo łatwo można mu odtworzyć stanowisko pracy: wystarczy po prostu wymienić komputer na sprawny. Po zalogowaniu się ze sprawnej maszyny od razu może on podjąć pracę w miejscu, gdzie przerwała mu ją awaria.
Architektura klient/serwer jest odpowiednia jeśli:
- sieć ma więcej niż 15 stanowisk
- dana organizacja wymaga solidnego bezpieczeństwa w sieci
- dana organizacja wymaga dobrego zabezpieczenia się przed skutkami przypadkowej utraty danych
- użytkownicy sieci zasadniczo pracują w aplikacjach bazowych na serwerze, a nie na aplikacjach lokalnych.